مقام‌های ناتو می‌گویند از پاکستان برای شرکت در کنفرانس امنیتی شیکاگو دعوت نشده است. تحلیلگران افغان عدم حضور پاکستان در این نشست راه ناکامی پاکستان و پیروزی افغانستان می‌دانند.
در کنفرانس شیکاگو تصامیم مهمی در رابطه به همکاری‌های امنیتی جامعه جهانی با افغانستان در دهه تحول گرفته می‌شود. قرار است در این کنفرانس، میزان کمک‌های جامعه جهانی به نیروهای امنیتی افغانستان و شیوه حضور نیروهای خارجی در کشور مشخص شود.
دومینیک میدلی، سخنگوی ملکی ناتو در افغانستان، گفته است که پاکستان به‌دلیل مسدود کردن راه اکمالاتی ناتو، در کنفرانس شیکاگو دعوت نشده است.  
مقام‌ها در حکومت می‌گویند دلیل اصلی عدم حضور پاکستان در کنفرانس شیکاگو، روابط تنش‌آلود ناتو با این کشور می‌باشد. پس از آن‌که بیش از 20سرباز مرزی پاکستان در بمباران نیروهای امریکایی کشته شدند، پاکستان راه اکمالاتی ناتو را مسدود کرد. 
جانان موسی‌زی، سخنگوی وزارت خارجه در کنفرانس خبری روز یک‌شنبه گفت: «موضوع مهم در این رابطه، روابط ایالات متحده امریکا با پاکستان و هم‌چنین مسدود بودن راه اکمالاتی ناتو می‌باشد. ما طرفدار نقش فعال جمهوری اسلامی پاکستان در راستای تقویت امنیت، تقویت ثبات و پیشبرد پروسه صلح در افغانستان هستیم که نه تنها آرمان کشورهای منطقه، بلکه آرمان مردم پاکستان نیز می‌باشد.»
حکومت افغانستان در ده‌سال اخیر همواره تاکید کرده که پناهگاه‌های اصلی تروریستان در خاک پاکستان موقعیت دارد و جنگ با تروریزم تنها زمانی پیروز می‌شود که پناهگاه‌های امن گروه‌های دهشت‌افگن در پاکستان نابود شوند. این در حالی است که جای پاکستان در بزرگ‌ترین بحث امنیتی جهان در کنفرانس شیکاگو خالی‌ست.
در همین‌حال، تحلیلگران می‌گویند پاکستان بارها وعده داد که در امر مبارزه با تروریزم با ناتو همکاری می‌کند، اما در عمل نشان داد که چنین همکاری‌ای وجود ندارد.
ناهید احمدی فرید، عضو کمیسیون امور بین‌المللی مجلس نمایندگان، می‌گوید ناتو قیمت گزافی را برای انتقال مواد اکمالاتی خود از راه روسیه پرداخت و مجبور شد تا در این مورد با روسیه قرارداد کند.

وی گفت: «عدم دعوت پاکستان در چنین نشستی، یک شکست است برای پاکستان و برای افغانستان یک پیروزی است، چون ما بعد از این می‌خواهیم روابط خود را با حوزه‌های قدرت و امنیت دنیا مستحکم و پایدار بسازیم و می‌توانیم از موقف دیگری با همسایه‌ها صحبت کنیم.»

خانم فرید می‌گوید یکی از دلایل دیگری که ناتو از دعوت پاکستان برای اشتراک در کنفرانس شیکاگو خودداری کرده، عدم صداقت پاکستان در مبارزه با پایگاه‌های تروریستان در آن کشور است: «پایگاه‌ها و مراکز تجهیز تروریستان در پاکستان است و همین تروریستان روزانه دو تا سه تن از نیروهای ناتو را در افغانستان می‌کشند و این برای ناتو بسیار گران تمام می‌شود.»

این عضو مجلس نمایندگان می‌گوید با این‌که پاکستان اطلاعات دقیقی در رابطه به فعالیت گروه طالبان در افغانستان دارد، اما در تبادل این اطلاعات با نیروهای ناتو خودداری کرده است.

از سویی پس از کشته‌شدن بن‌لادن در شهر ایبت‌آباد پاکستان، روابط ناتو به‌خصوص ایالات متحده امریکا با پاکستان به‌شدت تنش‌آلود شد. تحلیلگران می‌گویند، پاکستان بزرگ‌ترین دشمن ناتو را پناه داده بود و از او حفاظت می‌کرد.

گفت‌وگوي رييس‌جمهور كرزي با خبرگزاري ریانووستی و شبکه‌های تلویزیونی راشیا تودی و روسیه ـ 24 پرسش: آقای رییس جمهور، آیا شما واقعا طالبان، حزب اسلامی و گروه حقانی را تروریست می‌دانید؟ مساله اینست که 25 سال قبل همین آدم‌ها یعنی گلبدین حکمتیار و جلال الدین حقانی به اصطلاح با اشغال شوروی می‌جنگیدند.
در آن زمان همه آنها را «مجاهد» می‌نامیدند. اکنون این افراد علیه مداخله مسلحانه از جانب امريكا و ناتو مبارزه می‌کنند و همه آنها را تروریست می‌نامند. در این زمینه تفاوت در چیست؟
پاسخ: ما در داخل افغانستان همه آنها را تروریست نمی‌نامیم. ما بر خلاف غرب میان آنها تفاوت قايل هستیم. البته ما با حزب اسلامی، گروه حقانی و برخی از طالبان از جمله مجاهدان بودیم. در آن زمان همة ما در جهاد علیه اتحاد شوروی شرکت داشتیم.
وقتی پس از خروج نیروهای شوروی جهاد پایان یافت و ما به افغانستان بازگشتیم، می‌بایستی به بازسازی کشور می‌پرداختیم تا افغانستان به راه ثبات و رشد بازگردد، اما متاسفانه چنین نشد. دلیل این امر هم اشتباهات ما افغانی‌ها و هم دخالت مداوم همسایگان در امور داخلی افغانستان و همچنین کوتاهی امريكا و دیگر کشورهای غربی بود.
غرب بی‌اعتنایی کاملی به افغانستان نشان می‌داد. وقتی اتحاد شوروی نیروهای خود را از افغانستان خارج کرده و مجاهدین دولت خود را تشکیل دادند، تمام کشورهای غربی سفارتخانه‌های خود در افغانستان را تعطیل کرده و پرسنل دیپلماتیک خود را فرا خواندند.
تمام کمک‌های بین‌المللی به افغانستان قطع شد. در عین حال به همسایگان ما امکان داده شد به دخالت در امور داخلی ما ادامه دهند. پیامدهای این وضع فاجعه بار بود و بر سراسر جهان از جمله نیویورک، کشور ما و روسیه تاثیر گذاشت. ایالات متحده، ناتو و بقیه کشورهای جهان پس از 11 سپتامبر 2001 به طورغیر منتظره‌يی درک کردند که وضع افغانستان چقدر نگران‌کننده است،
چه مصایبی برای ملت افغان ببار می‌آورد و چه پیامدهایی را برای امنیت جهانی در مجموع به همراه دارد. در آن زمان آنها با افغانستان آمدند و ملت افغان در کنار آنها قرار گرفت. ما طی کمتر از یک ماه و نیم القاعده و طالبان را از صحنه خارج کردیم. تمام رهبران مجاهدان غیر از حکمتیار به افغانستان بازگشتند. وی در تهران ماند و دیرتر به یک جای دیگر رفت.
ما هیچگاه حزب اسلامی افغانستان را سازمان تروریستی اعلام نکرده‌ایم. طالبان نیز تروریست نیستند. همانا به این دلیل من آنها را «برادر» می‌نامم. اما آنچه به گروه حقانی مربوط می شود اینست که بخش از اعضای آن به فعالیت تروریستی کشیده شده اند و بخش دیگر نه.
به این ترتیب این پرسش دشواری است و پاسخ دادن به آن آسان نیست. در حال حاضر ما مشغول مذاکرات با حزب اسلامی افغانستان هستیم. ما 4- 3 بار با نمایندگان این حزب ملاقات کرده ایم. آخرین دیدار کمتر از سه هفته قبل انجام شد. ما مذاکرات بسیار مفصلی را با مقامات عالی رتبه حزب اسلامی افغانستان داشتیم
و طی آن حتی پیش نویس تفاهنامه مشارکت استراتژیک با امريكا را به آن‌ها نشان دادیم و آنها به این خاطرکه افغانستان در چارچوب این توافق‌ها چه چیزهای زیادی را به دست آورده، تعجب کردند. آنچه به طالبان مربوط می شود اینست که کسانی از آنها که عضو «القاعده» و دیگر گروه های تروریستی هستند
وکسانی که برای سازمان های اطلاعاتی خارجی علیه ملت افغان کار می کنند، بطور مشخص تروریست می باشند. اما اکثریت طالبان افرادی هستند که به دلایلی اما نه به خواست خود از مناطق زادگاهی و حتی از کشوررانده شده اند. آنها تروریست نیستند بلکه آسیب دیده هستند.
آنها باید از امکان بازگشت به خانه‌های خود برخوردار شوند. به این ترتیب پاسخ من اینست: کسانی که فعالیت تروریستی می‌کنند تروریست هستند و کسانی که فعالیت تروریستی نمی‌کنند، تروریست نیستند.
پرسش: آیا جامعه بین‌المللی طی 11 سال به اندازه کافی کار نکرده است؟ آقای رییس جمهور اینقدر وقت، اینقدر پول و اینقدر تلفات انسانی کافی نیست؟
پاسخ: چنین است. ... به نظر ما افغان‌ها، اهداف مقرر بخاطر اشتباه بودن وسایل رسیدن به آنها حاصل نشده اند. ما مدتهاست که می‌گوییم» جنگ علیه تروریسم» نباید در روستاهای افغانستان دنبال شود. خطرتروریسم از روستاهای افغانستان ناشی نمی‌شود.
پرسش: حضور خارجی در کشور شما پس از سال 2014 به چه شکلی حفظ خواهد شد؟ پاسخ: این پرسش بسیار مهمی است که به توضیحاتی نیاز دارد. جنگ علیه تروریسم وقتی در صورتی با موفقیت روبرو خواهد شد که ما به پناهگاه تروریست‌ها، اردوگاه‌های آموزشی و میدان‌های تبلیغاتی آنها توجه نشان داده و به حل مسایل بنیادی با روش‌های دیگر بپردازیم.
این کار تا به حال انجام نشده و به این دلیل جنگ به آن شکلی که در ابتدا در نظر داشتیم، با موفقیت روبرونشده است. حضورنظامی بین‌المللی (ازجمله حضورامريكا) در افغانستان پس از سال 2014 و تا سال 2024 میلادی بر اساس قرارداد امنیتی تعریف خواهد شد که قصد داریم یک سال بعد آنرا امضا کنیم.
این حضور اولا وابسته به توافق‌های ما با امريكا در خصوص چارچوب و طیف اختیارات و تعهدات طرفین و ثانیا اهداف و وظایف هم در رابطه با افغانستان و هم با توجه به «جنگ با تروریسم» خواهد بود.
پرسش: شما اغلب از عبارت «جنگ علیه تروریسم» استفاده می‌کنید. اما طی چهار سال اخیر این عبارت کاملا از مد افتاده است. آیا از این اصطلاح خوشتان می‌آید؟
ـ این عبارت در کشور ما به هیچ وجه از مد نیافته است. امريكا اکنون بجای «جنگ علیه تروریسم» از اصطلاح دیگری، «شورشیان» استفاده می‌کند. ما با این کار به شدت مخالفیم. اگر آنها صرفا شورشیان بودند، حضور جامعه بین‌المللی در افغانستان بی‌جا می‌بود چون در اینصورت می‌شد گفت که جامعه بین‌المللی دارد اسلحه بدست در یک درگیری داخلی دخالت کرده و از یکی از طرفها حمایت می‌کند.
اگر ما فقط با جنبش شورشیان سر و کار داشته باشیم، این مساله را باید خود افغان‌ها از طریق رفع بی‌عدالتی و رسیدن به سازش حل کنند. به این دلیل ما حودمان هیچگاه این مردم را همچون در غرب «شورشی» نمی‌نامیم. ما این جنگ را جنگ با تروریسم می‌نامیم.
پرسش: شما در باره رویارویی بین اقوام در افغانستان و همچنان راجع به خطر تجزیه کشور چه فکر می‌کنید؟ 
افغانستان - کشور بسیار متحد است. ممکن، کشور بیشتر از همه متحدتر در این بخش جهان باشد. خودتان قضاوت کنید:
بعد از 30 سال جنگ، منازعه در داخل کشور و مداخله فعال خارجی فکر همه افغانها مانند گذشته به کشور خود و پایتخت ان کابل متوجه می‌باشد. هر افغان سعی می ورزد ثابت سازد، که او نسبت به دیگران، بیشتر وطنپرست است. پس، به این ترتیب تهدید تجزیه کشور وجود ندارد.
درست است که جامعه ما کثیرالمله است. او همگون نیست - مانند بسیاری کشورهای دیگر. افغانستان از همین نقطه نظر زیباست: ما کشور متنوع هستیم. در تنوع اقوام و ملیت‌های افغانستان قوت ما نهفته است، نه ضعف ما. جهت قوی ما همین می باشد.
پرسش: واقعیت اینست که اردو و پولیس افغان بر پایه ایتلاف شمال تشکیل شده است. من دقیقاً می‌دانم که در اردوی ملی فقط 10% پشتون‌ها خدمت میکنند. 
نمی دانم ، شما این ارقام را از کجا گرفته اید. این حقیقت ندارد.
در اردوی افغانستان به صورت مساویانه تمام گروپ‌های اتنیکی نمایندگی دارند. نمی‌توانم بگویم که در اینجا توازن مطلق داریم. ولی اوضاع به حدی کافی متوازن است و باید بهبود یابد. به این ترتیب، 10% پشتون‌ها - این معلومات درست نیست، در واقعیت امر پشتون ها در اردوی ملی افغانستان، پولیس و ساختارهای نظامی دیگر 42 - 43% را تشکیل می‌دهند.
من نمی‌دانم که شما این معلومات را از کجا گرفته اید، ولی این درست نیست. شما همچنان گفتید که در صفوف مجاهدین بیشتر پشتون‌ها وجود داشتند. این نیز چنین نیست. در بین مجاهدین مردم ملیت‌های مختلف، از ولایات مختلف، از سراسر کشور وجود داشتند.
پروفیسور ربانی (ريیس جمهور اسبق، ريیس شورای عالی صلح که از طرف تروریستان ترور (شهيد) شد، از ملیت تاجیک بود) که رهبری «جمیعت اسلامی افغانستان» را بر دوش داشت، از باشندگان ولایت بدخشان بود. ولی در سازمان ان مردمان از گوشه های مختلف کشور عضویت داشتند.
ملا نقیب الله یکی از شخصیت های مشهور مجاهدین در افغانستان باشنده قندهار بود، ولی او در سازمان پروفیسور ربانی عضویت داشت و با او یکجا کار میکرد. اسمعیل خان در ولایت هرات تولد شده، او حالا در حکومت ما وزیر انرژی و آب است.
این فهرست را میتوان ادامه داد. از همینرو نه خیر، در صفوف مجاهدین مردم از تمام کشور - شیعیان، سنیان، نمایندگان تمام گروپ های کثیری قومی ما وجود داشتند.
پرسش: آقای کرزی، من در افغانستان مدت زمان زیادی - تقریباً 14 سال، از همان ابتدای «انقلاب ثور» سپری نموده‌ام. من دقیقاً می‌دانم که مردم فقیر روسان را دوست دارند و امريكایان را دوست ندارند.
اگر حضور 10 ساله شوروی را در افغانستان با حضور 10 ساله ایالات متحده امريكا و ناتو در اینجا مقایسه کنیم - کدام یکی از این دوره‌ها برای افغانستان مثمر بود و کدام یکی بدتر، و چرا؟
ده سال حضور شوروی و 10 سال هنگام امريكایان را باهم مقایسه کرد؟ خوب، من نظر شخصی خود را اظهار میکنم. قبل از مداخله در افغانستان اتحاد شوروی یکی از بهترین همکاران بود. شوروی به افغانستان بهترین پروژه‌های انکشافی می‌ساخت، تعداد عظیم مردم تحصیل کرده را تامین میکرد و کمک وسیع می‌نمود. زمانکیه شوروی در افغانستان مداخله کرد، تمام مردم ما علیه مداخله قیام نمود.
از همینرو 8 میلیون مهاجر به ایران و پاکستان پناهنده شدند. در انظار مردم افغانستان مقاومت علیه شوروی قانونی بود، از همینرو هر افغان علیه ان مبارزه می‌کرد. با آمدن امريكایان به افغانستان میلیون ها مهاجر، تمام رهبران «جهاد»، تمام جوامع افغان از تمام جهان برگشتند.
طی این دوران انکشاف اقتصادی کشور ما بصورت قوی پیشرفت نمود. حضور امريكا و ناتو قانونی بود و از طرف جامعه جهانی تصویب شده بود. حتی روسیه در تصویب فیصله ورود نیروها به افغانستان در شورای امنیت سازمان ملل متحد شرکت داشت. به این ترتیب، این کار کاملاً جدا است.
ولی اگر در باره افزایش پوتنسیال صحبت نمود، پس حضور امريكا به ما افزایس پوتنسیال اقتصادی، تعلیمی و اجتماعی به بار اورده است. حضور شوروی، به نوبه خود، توسط تحکیم پوتنسیال نظامی ما مشخص میشد. انها در این عرصه به ما کمک بزرگ مینمودند.
تا لحظه خروج اتحاد شوروی از افغانستان ما بیش از 450 فروند دستگاه‌های پروازی و همچنان هزاران زنجیر تانک و زرهپوش داشتیم. از این نقطه نظر اتحاد شوروی متحد بسیار قوی بود. برعلاوه، شوروی برای تعداد عظیم افغانان در عرصه‌های مختلف زمینه تحصیل فراهم می‌ساخت. امريكایان از نطقه نظر ارسال تخنیک لازم جنگی برای ما به این اندازه موثر ثابت نشدند.
امیدوارم که آنها اصلاح خواهند شد. پرسش: شما مناسبات خود را با پاکستان چگونه می‌بینید؟
پاسخ: من‌میخواهم بر بهترین مناسبات با این کشور دست یابم. این مساله اصولاً مهم است. افغانستان بعد از خروج نیروهای ناتو و امريكایی سالیان دراز با همسایگان خود پهلو به پهلو زنده‌گی خواهد کرد. ما این را به بسیار خوبی درک می‌کنیم. فقط از همینرو ما سعی می‌کنیم مناسبات با همسایگان را عیار سازیم. مناسبات ما را با ایران یاداوری می‌کنیم:
باوجود تمام اختلاف نظرات، ما بهای سنگین به این خاطر پرداخته‌ایم، تا مناسبات خوبی با این کشور حفظ نمايیم. و با پاکستان هم، باوجود تمام مشکلات، باوجود آنکه پاکستان بر افغانستان حملات انجام می‌داد، باوجود پرابلم‌های در این کشور وجود داشت، باوجود آنکه از این کشور از طریق سرحد به کشور ما تروریستان نفوذ می‌کردند، ما توانستیم دیالوگ فعال با این کشور را حفظ کنیم.
ما مساعی زیادی برای حفظ مناسبات مستحکم با پاکستان به خرج دادیم. من تا اکنون نسبت به هر رهبر دیگر افغان در طول 60 سال گذشته بیشترین بازدیدها از پاکستان به عمل آورده‌ام. به این ترتیب ما مسوولیت خود را در این مورد کاملاً درک می‌کنیم و پیوسته جهت حفظ مناسبات خوب با پاکستان و همسایگان دیگر تلاش می‌ورزیم.
پرسش: در عین حال پرابلم های معین در مناسبات بین ایالات متحده امريكا و پاکستان وجود دارند، به خاطری که شما طالبان خود و انها از خود طالبان دارند. نظامیان در این کشور اهداف سیاسی خودی و رهبری ملکی کشور اهداف خود دارد. و کشور شما بصورت ناگهانی در مرکز این گره قرار گرفته است.
پاسخ: این پرابلم‌ها بر اوضاع در افغانستان هم از نقطه نظر موضع پاکستان و هم از موضع امريكا تاثیر می‌کند. ولی ما خود سوالات داریم. ما مناسبات با پاکستان و ایران را از نظر امريكا مشاهده نمی کنیم. ما به مناسبات ما با روسیه یا چین از دیدگاه امريكا نمی بینیم.
کسور ما، باوجود وابستگی ان به امريكا و ناتو، توانسته سیاست مستقل خارجی و مناسبات مستقلانه با دول همجوار تشکیل دهد. باید در اینده نیز به همین روحیه ادامه داد. باوجود این همه، بر سیاست خارجی ما نمی تواند موضع پاکستان نسبت به امريكا یا موضع امريكا نسبت به پاکستان تائثیر نکند. عین موضوع به ایران و روسیه مربوط میگردد. ولی ما سعی میکنیم مناسبات را به بهترین شکل حفظ کنیم.
پرسش: اوضاع مالی در افغانستان چنین است که فعلاً در کشور فقط سرمایه خارجی وجود دارد. شما در مورد این مساله چه‌گونه برخورد خواهید کرد؟ زیرا مردم از فقر رنج می‌برند و دورنما را در آینده نمی‌بینند.
- در سال 2002 عاید سرانه را در افغانستان مبلغ ناچیز 180 دالر تشکیل میداد. در حال حاضر این رقم، هم از برکت کمک‌های خارجی و هم به حساب رشد اقتصاد افغانستان، به 700 دالر رسیده است.
خروج نیروهای بین‌المللی در سال 2014، بدون شک، بر وضع اقتصادی کشور تاثیر خواهد کرد. ولی به صورت کل، خروج این نیروها بر مردم و اقتصاد افغانستان تاثیر مثبت برجا خواهد گذاشت.
ما باید مطابق عواید خود زنده‌گی نمايیم. ما نمی‌توانیم در تمام عمر بر کمک از خارج متکی باشیم. از همینرو، بدون در نظرداشت اینکه، این حوادث بر ما چگونه اثر خواهند کرد، ما باید به پیش گام برداریم. کنفرانس بن به ارتباط این کاهش بودجه وعده حمایت از افغانستان و مساعدت به بازسازی کشور ما داده است. برعلاوه، به زودی گردهمایی ناتو در شیکاگو برگزار می‌گردد،
جای اعضای پیمان تخصیص کمک مالی به نیروهای امنیتی افغانستان به اندازه 4.1 میلیارد دالر برای یک دهه اینده، سر از سال 2014، تصویب خواهد کرد. سوم اینکه، ما بر بازسازی اینده اقتصاد افغانستان حساب میکنیم که نظر به خرج نیروهای بین المللی و نظر به اینکه، حوادث بعد از سال 2014 چگونه انکشاف خواهند کرد، توسعه خواهد یافت.
 باید گفت که در سال روان عواید دولتی ما به بیش از 2 میلیارد دالر رسیده اند. عواید حاصل از استخراج معادن نیز افزایش می‌یابد.
تا سال 2024 عواید افغانستان را باید مبلغ تقریباً 5 میلیارد دالر تشکیل دهد. به این ترتیب زندگی در کشور ما رونق حاصل میکند و زمانی‌که صلح فرا رسد، و من امیدوارم که فرا میرسد، و بین همه کشورهای ما - بین روسیه، پاکستان، افغانستان، ایران، هند - مناسبات نزدیک وجود خواهند داشت، افغانستان مرکز تقاطع منافع مشترک ما خواهد بود.

 
مقام‌های ناتو می‌گویند از پاکستان برای شرکت در کنفرانس امنیتی شیکاگو دعوت نشده است. تحلیلگران افغان عدم حضور پاکستان در این نشست راه ناکامی پاکستان و پیروزی افغانستان می‌دانند.
در کنفرانس شیکاگو تصامیم مهمی در رابطه به همکاری‌های امنیتی جامعه جهانی با افغانستان در دهه تحول گرفته می‌شود. قرار است در این کنفرانس، میزان کمک‌های جامعه جهانی به نیروهای امنیتی افغانستان و شیوه حضور نیروهای خارجی در کشور مشخص شود.
دومینیک میدلی، سخنگوی ملکی ناتو در افغانستان، گفته است که پاکستان به‌دلیل مسدود کردن راه اکمالاتی ناتو، در کنفرانس شیکاگو دعوت نشده است.  
مقام‌ها در حکومت می‌گویند دلیل اصلی عدم حضور پاکستان در کنفرانس شیکاگو، روابط تنش‌آلود ناتو با این کشور می‌باشد. پس از آن‌که بیش از 20سرباز مرزی پاکستان در بمباران نیروهای امریکایی کشته شدند، پاکستان راه اکمالاتی ناتو را مسدود کرد. 
جانان موسی‌زی، سخنگوی وزارت خارجه در کنفرانس خبری روز یک‌شنبه گفت: «موضوع مهم در این رابطه، روابط ایالات متحده امریکا با پاکستان و هم‌چنین مسدود بودن راه اکمالاتی ناتو می‌باشد. ما طرفدار نقش فعال جمهوری اسلامی پاکستان در راستای تقویت امنیت، تقویت ثبات و پیشبرد پروسه صلح در افغانستان هستیم که نه تنها آرمان کشورهای منطقه، بلکه آرمان مردم پاکستان نیز می‌باشد.»
حکومت افغانستان در ده‌سال اخیر همواره تاکید کرده که پناهگاه‌های اصلی تروریستان در خاک پاکستان موقعیت دارد و جنگ با تروریزم تنها زمانی پیروز می‌شود که پناهگاه‌های امن گروه‌های دهشت‌افگن در پاکستان نابود شوند. این در حالی است که جای پاکستان در بزرگ‌ترین بحث امنیتی جهان در کنفرانس شیکاگو خالی‌ست.
در همین‌حال، تحلیلگران می‌گویند پاکستان بارها وعده داد که در امر مبارزه با تروریزم با ناتو همکاری می‌کند، اما در عمل نشان داد که چنین همکاری‌ای وجود ندارد.
ناهید احمدی فرید، عضو کمیسیون امور بین‌المللی مجلس نمایندگان، می‌گوید ناتو قیمت گزافی را برای انتقال مواد اکمالاتی خود از راه روسیه پرداخت و مجبور شد تا در این مورد با روسیه قرارداد کند.
وی گفت: «عدم دعوت پاکستان در چنین نشستی، یک شکست است برای پاکستان و برای افغانستان یک پیروزی است، چون ما بعد از این می‌خواهیم روابط خود را با حوزه‌های قدرت و امنیت دنیا مستحکم و پایدار بسازیم و می‌توانیم از موقف دیگری با همسایه‌ها صحبت کنیم.»
خانم فرید می‌گوید یکی از دلایل دیگری که ناتو از دعوت پاکستان برای اشتراک در کنفرانس شیکاگو خودداری کرده، عدم صداقت پاکستان در مبارزه با پایگاه‌های تروریستان در آن کشور است: «پایگاه‌ها و مراکز تجهیز تروریستان در پاکستان است و همین تروریستان روزانه دو تا سه تن از نیروهای ناتو را در افغانستان می‌کشند و این برای ناتو بسیار گران تمام می‌شود.»
این عضو مجلس نمایندگان می‌گوید با این‌که پاکستان اطلاعات دقیقی در رابطه به فعالیت گروه طالبان در افغانستان دارد، اما در تبادل این اطلاعات با نیروهای ناتو خودداری کرده است.
از سویی پس از کشته‌شدن بن‌لادن در شهر ایبت‌آباد پاکستان، روابط ناتو به‌خصوص ایالات متحده امریکا با پاکستان به‌شدت تنش‌آلود شد. تحلیلگران می‌گویند، پاکستان بزرگ‌ترین دشمن ناتو را پناه داده بود و از او حفاظت می‌کرد.